Istota indosu
Określenie „indos” pochodzi od włoskiego słowa indosso, in dorso. Oznacza to oświadczenie wekslowe zamieszczone na grzbiecie weksla, co nie musi być regułą, jak o tym będzie mowa. Indos stanowi pisemne oświadczenie zamieszczone na wekslu i przedłużku oraz na odpisie weksla. Jakkolwiek odwrotna strona weksla jest przeznaczona na indos, nie ma jednak żadnych przeszkód, aby zamieszczać je także na przedniej stronie. Oświadczenie musi być podpisane przez indosanta. Patrz jednak art. 13 PrWeksl dotyczący indosu in blanco.
Istota indosu sprowadza się do tego, że przenosi on w zasadzie wszystkie prawa z weksla na indosariusza. Przez umieszczenie podpisu przez indosanta staje się on zobowiązanym z weksla i w braku przeciwnego zastrzeżenia odpowiada za jego przyjęcie i zapłatę.
Indos jest instrumentem obiegu wekslowego. Nie jest on jednak jedynym sposobem przenoszenia praw z weksla. Weksel ulega przeniesieniu inter vivos, mortis causa (w drodze spadkobrania, zapisu) i oczywiście w drodze przelewu („zwykłego przelewu”).
Każdy weksel można przenieść przez indos, chociażby nie był wystawiony na zlecenie. Jeżeli wystawca umieścił w wekslu wyrazy: „nie na zlecenie” lub inne zastrzeżenie równoznaczne, można przenieść weksel tylko w formie i ze skutkiem zwykłego przelewu. Weksel można indosować również na trasata bez względu, czy przyjął on weksel, czy nie, a także na wystawcę lub na każdą inną osobę wekslowo zobowiązaną. Osoby te mogą weksel dalej indo-sować (art. 14 PrWeksl). Pierwszym indosantem (patrz art. 1 PrWeksl) może być jedynie remitent, a kolejnymi mogą być indosatariusze wekslowi.
Do przeniesienia praw z weksla nie wystarczy samo złożenie podpisu przez indosanta, niezbędne jest dla wywarcia skutków prawno wekslowych wręczenie weksla (przeniesienie fizyczne), na skutek którego nabywca staje się posiadaczem, uzyskuje tzw. legitymację formalną (art. 16 PrWeksl).