Nabycie weksla w złej wierze
Według art. 7 KC, jeżeli ustawa uzależnia skutki prawne od dobrej lub złej wiary, domniemywa się istnienie dobrej wiary. Należy podkreślić, że w razie nieudowodnienia złej wiary przyjmuje się istnienie dobrej wiary. W konsekwencji w złej wierze jest osoba, która powołując się na określone prawo lub stosunek prawny je uzasadniający wie, że prawo lub stosunek prawny nie istnieje albo też wprawdzie tego nie wie, ale jej braku wiedzy nie może w konkretnych okolicznościach uznać za usprawiedliwiony. Złą wiarę pośrednio określają przepisy stawiające w tej samej płaszczyźnie skutki złej wiary i rażącego niedbalstwa (art. 10 i 16 PrWeksl). W konsekwencji należy przyjąć, że nabywcą w złej wierze jest przede wszystkim nabywca, który wie o tym, że weksel in blanco został uzupełniony nieprawnie (bezprawnie) lub sprzecznie z zawartym porozumieniem.